تاریخچه بتن


رسیدن به بتن با دوام مناسب ، مستلزم متراکم کردن بتن می باشد ، اما نیروی انسانی زیادی را می طلبد و با کاهش تعداد کارگران حرفه ای که بتوانند به نحو مطلوب این کار را انجام دهند مشکلاتی را به همراه داشت از جمله هزینه بالای بتن ریزی.

یکی از راهکارهای مقابله با این مشکل ، استفاده از بتن هایی بود که با وزن خود در قالب جاری شوند و تمام زوایا و گوشه ها را پرکنند بدون اینکه نیاز به لرزش خارجی باشد و همین سبب شد در سال 1986 ، اوکامورا بتن خودمتراکم را در ژاپن پیشنهاد کند. بعد از آن آزمایش ها و مطالعاتی در دانشگاه توکیو به واسطه اوزاوا و میکاوا روی این بتن انجام گرفت.

در سال 1988 اولین نمونه این نوع بتن با استفاده از مصالح و مواد موجود در بازار ساخته شد که از نظر خشک شدن و سخت شدن ، گرمای هیدراسیون و سختی نتایج مطلوبی به همراه داشت.

نام اولیه این ماده، بتن توانمند (HPC) بود که بعدها به علت مقاومت و دوام بالا در برابر نسبت کم آب به سیمان به بتن خودتراکم تغییر یافت.

در اوایل دهه 1990 از بتن خودتراکم در پل ها و سازه ها در ژاپن استفاده شد و بعد از آن مقالات و کنفرانس های بسیاری را به خود اختصاص داد.

استفاده از بتن خودتراکم در ایران به چند سال قبل برمی گردد. در ساخت لاینینگ تونل رسالت تهران قطعات پیش ساخته برای عبور دستگاه های حفاری مترو در شیراز کتیبه های تزئینی در توسعه حرم حضرت معصومه(س) از این نوع بتن استفاده شده است.

ثبت نظر

آخرین نظرات کاربران